Maandag 2 Juli 2007
Weer een dag verder. Het besef dat het eindelijk vakantie is begint te groeien. Alhoewel dat het nog wat tijd nodig heeft om door te sijpelen. Misschien omdat het échte vakantiegevoel nog veraf is. Ik ben reeds 2 dagen in de weer om mijn vakantiewerk wiskunde af te krijgen voor we naar de zee vertrekken (komende zaterdag). Nog enkel het hoofdstuk “vraagstukken” te gaan! Ook het weer zit niet mee, amper een kwartiertje ben ik buiten geweest. Even naar de winkel en terug. Daarna zou ik douchen en toen ik thuis vertrok wist ik zelfs niet dat ik al sneller de douche zou tegenkomen! 
Ja, inderdaad. Ik had een vrolijk wit rokje aangetrokken en mijn gestreepte ballerina’s (= hippe zomerschoentjes) omdat ik net een opklaring voorbij mijn venstertje zag drijven. Maar ik was amper met beide voeten buiten of de regen spetterde tegen de straatstenen. “Als ‘t zo hard regent, dan duurt da nooit lang” was wel het understatement van de dag. De tocht naar de winkel, heen en terug viel het water met bakken uit de lucht. Eens ik weer voor de deur stond kon je een emmer water vullen door mijn jas (en al de rest ) uit te wringen, zag je de contouren van mijn hippe bolletjes-onderbroek en waren mijn schoentjes verzonken in de plassen op de straat. Gezellig zo vakantie hebben!
Dat ze het goede weer maar sparen voor volgende week, denk ik dan
Ik ben in Wetteren, bij mijn grootouders. Beernaertsplein zon en zee! Dat van die zee zou ik maar vergeten en dat van de zon zou nog kunnen komen.
Dinsdag 3 Juli 2007
Komt het nu doordat ik net naar een reportage met als onderwerp ‘Overwicht’ gekeken heb of ligt het aan mijn pannenkoeken experiment van deze namiddag? Geen idee maar ik weet dat ik me ziek voel!
Ik wil niet overdrijven, maar het toch even vermelden, er is wetenschappelijk onderzoek verricht naar het feit dat mensen ziek worden na een periode met stress? Door de ontlading ofzo. Zullen we het ook maar weer op de examens steken? 
Soit, zal ik verder vertellen over die pannenkoeken? Het was niet zo dat ik opstond deze ochtend en dacht; “Tiens, ik ga eens pannenkoeken maken vandaag!”. Nee, ik wist het al van gisteren, eerlijk toegegeven. Ik had daar zin in, eens lekker ouderwets volgens grootmoeders recept pannenkoeken bakken met m’n neef. Gezellig in de nieuwe keuken van mijn supertante pannenkoeken tegen het plafond flikkeren. 
Wat zeg je? Lekker pannenkoekendeeg in elkaar flansen?
Dat is dan buiten enkele over-ijverige fabrikanten gereken. Mijn verlekkerd neefje haalde met een brede glimlach een zakje uit een doosje, kieperde de inhoud in een kom. Beval mij er 45cl melk aan toe te voegen en eens goed te roeren. Gevolg: Pannenkoekendeeg in no time en een keuken vol poedersuiker! Tjah, dan restte mij enkel nog het deeg in een beboterde pan te laten stromen en trachten om te draaien… Makkelijker gezegd dan gedaan Zo’n 6 van de 9 pannenkoeken zijn gelukt, allemaal zijn ze daadwerkelijk opgesmuld en het voltallige testpubliek zit nu waarschijnlijk ergens in de apothekerkast of op de pot…
Nu kan ik even geen pannenkoeken meer zien
Morgen staat er een uitstap op het programma. Technopolis Mechelen is onze bestemming! Ik ben eens benieuwd wat er daar gaat te doen zijn. Ik hoop iets bij te leren en eens enkele tests te ondergaan. Wie weet maak ik nog wat mee
Zal ik dan maar hopen dat mijn maagpijn over is tegen dat ik morgen ergens ondersteboven aan een koord hang?
Pilletjes opsturen kan naar Dromeland 13 in Fantasieland want daar gaat Katiia nu naar toe!
Slaapwel
x
Katiia
Woensdag 4 Juli 2007
Rust! Eindelijk tijd om alles neer te pennen. (Tokkelen) Vandaag was Technopolis ons doelwit om te ontdekken. Mechelen was de bestemming en na kilometers file ook onze finish. Gewapend met een uitgeprint plannetje van een of andere gratis internetsite trokken we rond de middag naar Mechelen. Op zoek naar de grote rode toren van Technopolis. Al de hele dag denk ik ‘dit moet ik bloggen’ maar tegen de tijd dat ik eindelijk achter mijn computer zit ben ik al meer dan de helft vergeten. Jammer maar niet onoverkomelijk Als we aankwamen had ik nooit gedacht dat we daar onze hele namiddag zouden kunnen doorbrengen maar daarin heb ik me vergist! Net genoeg tijd om alles (of toch het grootste deel) te zien. Het was een leuke namiddag vol ontdekkingen, avonturen & spelletjes. (Van vliegen tot luchtfietsen!)
Er werden ook een soort van ’shows’ gegeven maar dan in de minder glamoureuze betekenis. Laat ons het demonstraties noemen. Wij gingen er eentje bekijken rond het thema ‘water’. In een kleurrijk maar klassiek auditorium gaf een ietwat pipse mevrouw een uiteenzetting over water. Daarna hadden we nog tijd om enkele persoonlijke proefjes te doen en om vervolgens de uitweg te zoeken. Het plan was om nog iets te gaan drinken in Mechelen City. Nadat we eindlijk een parkeerplaatsje vonden en enkele honderden meters verder wandelden borgen we onze plannen op om terug naar Wetteren te komen en ergens een frituur te gaan plunderen. Dat was lang geleden! Maar eigenlijk typisch… Ligt het aan mij? Zit het in de familie? Of zit het ‘m in de mentaliteit? Geen idee en eigenlijk is dat de kwestie niet; feit is dat waar je ook bent, je gaat (meestal) eten in iets wat je kent, waar je al van hoorde of waar je al reclame van zag. Enkele voorbeelden: Schooluitstap naar Brugge. ‘Oh, gezellig, we gaan ergens iets eten!’ Ja, frieten op de markt - Parijs: ‘Aah tof, eens iets gaan eten op een terrasje in Parijs!’ Wie wil wat? ‘Oh kijk! Ne McDonalds!’ Allen daarheen!
Wil ik maar zeggen; wat reclame of naambekendheid al niet doen.
Op deze memorabele dag (lang leve technopolis!) keek ik ook nog even naar “Zomer 2007″, deze keer onder leiding van Marcel Van Tilt. Te gast was minister Kris Peeters. Kers vers Vlaams Minister President (van een titel gesproken). Daarna was losbol Els Pinoo (en haar onbekende zwarte man… Ik herinner me zijn naam al niet meer. Excuses zwarte man!) van Vive La Fête aan de beurt. Met een wulps kleedje dat duidelijk niet zat waar ze het wou hebben nam ze plaats naast minister Peeters. De man wist haast niet meer waar zijn hoofd stond. Energieke Els kon niet stilzitten, haar kleedje nog veel minder. Laat staan, minister Peeters! De laatste minuten zat Mevrouw Vive La Fête met haar benen open in de richting van Marcelleke die er uit schrik zijn hond bij haalde. Lang leve de Showbizz! ((Niets tegen Vive La Fête; hun muziek is briljant! Niets tegen Minister Peeters, hij komt uit Reet! & Niets tegen de hond van Van Tilt, dat beest heeft zijn baasje ook niet zelf gekozen))
Nu ik zonet de trailer van “Titanic” nòg eens zien voorbijwandelen heb (op VTM weliswaar) zal ik goed slapen (anders ook) en ben ik fris om morgen weer huiswaarts te keren!
Bye,
Love & Technology
x
Katiia
We gaan er een lap opgeven 
