Hoi Hoi Hoi! (weer zo’n openingszin die tevergeefs blijft hangen! Nog een zinnetje voor in ‘Het Grote Cliché Boek’ van auteur Wim De Bock) Het is weer even geleden dat jullie nog wat van mij hebben gehoord. Waar ik dan mee bezig was? Van liefdadigheid tot niets doen. Ja, volgens mij is niets doen ook een bezigheid. (Néé, niet mijn specialiteit 
) Nietsdoen. Niksen. Ik niks, jij nikst, hij nikst,… En ik denk niet dat het gemakkelijk is om te nietsen. Toch niet als je ‘n kop heb zoals die van mij, waar alles constant doorheen zweeft en heel af en toe een een gevoelig snaartje raakt waardoor je denkt ‘ohja, dat ook nog’. In de zetel, in een hoek of op de vensterbank zitten en je afvragen wat je aan het doen bent. Na een dikke 34 seconden kom je tot het antwoord ‘niets’ en vervolgens tob je verder over wat je nog te doen staat of je begint er meteen aan. Genoeg gezwetst. Ohja, misschien nog een klein woordje uitleg bij ‘liefdadigheid’. Nee, niet ‘liefdadig’ zoals enkele acteurs onlangs het goede voorbeeld gaven tijdens een actie om arme mensen gratis eten te geven. (Hoedje af voor de mensen die dagelijks zo’n goed werk verrichten) Mijn ’supertante’ liep al een jaar of 3 rond met enkele ‘vijzen’ (schroeven – Ja, ze zien eruit als dingen waarmee je kaders omhoog hangt!) in haar knie nadat ze een ‘tibia plateau fractuur’ opliep(lees: knieschijf brak). Deze ondingen moesten er na verloop van tijd wel weer eens uit en na maanden van uitstel begon het schoentje te knellen. Of zeg maar, ‘de knie te piepen’ 
Tijdens een kleine ingreep werden de schroeven verwijderd met als gevolg dat ze een dikke week op krukken moest lopen. Aangezien mijn moedige supertante een winkel heeft (en zelfs eentje met verdiepen) kon ze best wat hulp gebruiken. Ik bood mijn helpende (linker)handjes aan en droeg zo ook (een klein) steentje bij.
Verder heb ik tijdens de vakantie niet zoveel uitgespookt. Afgezien van een spannend moment toen ik (eindelijk!) de filmpremière van ‘Vermist’ mocht beleven. Een prachtige Vlaamse film waar we trots op mogen zijn!
‘Vermist’ getuigt van enkele gemeen goede acteerprestaties, hippe & flashy camerashots (oogt fris in de zalen), mooie (hoogstwaarschijnlijk zorgvuldig uitgekozen) filmlocaties en sprankelende dialogen. Hoewel er in de film niets overbodig gezegd wordt zijn er enkele boeiende ‘ping pong’ gesprekken (met een knipoog 
naar Kevin Janssens). De film smaakt naar meer, dat was de bedoeling vermoed ik want eind 2008 komt -’Vermist’ de serie- op het scherm (VT4).
Hoewel ik niet onbevooroordeeld ben wil ik toch even meegeven dat het de moeite is om naar de film te gaan kijken. Vooral de (aanstekelijk) enthousiaste Kevin Janssens steekt met kop en schouders boven de andere acteurs uit. Koen De Bouw speelt zijn rol waardig en geeft een totaal andere invulling aan zijn personage in vergelijking met de vorige gelijkaardige rollen die hij vertolkte. Door Joke Devynck was ik aangenaam verrast en Stan & Cathérine deden wat van hen verwacht werd, niet meer en niet minder. Conclusie: Degelijke film met schitterende ’shots’ die een duidelijk beeld geeft van de werking van de echte Cel Vermiste Personen. Een volledige review zit eraan te komen! Ik kijk uit naar de 9-delige serie en naar het volgende project van Kevin!
Kuss!
Katiia
x x x
