Katiia’s Blog

Weer een week voorbij. En nu vakantie! Eindelijk een beetje rust Ik klink waarschijnlijk als een overwerkte streskip terwijl ik nog maar ‘gewoon naar school ga’. Wel voor mij is ‘gewoon naar school gaan’ hard werken. Het laatste rapport was niet goed en niet slecht. Tussen beide. En daarmee ben ik niet tevreden… Ik heb een hele week de tijd om na te denken wat ik eraan kan doen.
Vrijdag zijn we met de hele klas op ‘bezinning’ geweest! Met de trein naar Oostende. In de voormiddag speelden we het spel ‘één tegen allen’ waarbij iedereen samen opdrachtjes moest uitvoeren (bvb: iedereen propt een beschuitje in z’n mond en samen moeten jullie “proberen” fluiten mét beschuitje. Hi-la-risch!) met als gevolg dat ze ons daar al kennen in Oostende. In de namiddag was er dan een ‘bezinningmoment’ waarbij er een en ander werd uitgepraat. En zonder het goed en wel te beseffen zaten we alweer op de trein richting Aalst… Een fantastische maar vermoeiende dag! Eens terug in ‘t stad was de rest van de school in actie gekomen voor de missies; we kochten op de Grote Markt wafels voor het goede doel en gingen ook ’s avonds nog naar het dessertenbuffet ten voordele van de missies.
Een formitastisch begin van de vakantie!

Kuss!
Katiia
x

‘T is eindelijk week-end! WoHoHo! Ooit maakte een foute popgroep er een liedje van en ‘o’ wat hou ik ervan als het waar is. Het is eindelijk weekend. Ik ben een ochtendmens. Een ant-hokjesdenker maar als ik mezelf in een kotje moet duwen, dan hoor ik thuis dat van ‘ochtendmens’. De schrikreactie was dan ook navenant toen ik om half twaalf deze ochtend (Ochtend? -Middag!) ontwaakte. Maar dit illustreert de slopende, hectische (voorbije!) week. Maar nee, er is geen beterschap in zicht. Volgende week woensdag is er ‘collegecross’ (lees: eeuwenoude loopwedstrijd om woensdagvoormiddag, verplicht voor alle leerlingen van het college om de ‘traditie in ere te houden’. Een ander nut is er niet volgens mij…). Donderdagavond is er de wereldpremière van ‘Vermist’ in de Metropolis en vrijdagochtend moet ik al vroeg uit de veren want dan is er de (langverwachtte) bezinning! Ik ben verantwoordelijk voor ons ontbijt en sta dus bijgevolg in voor de koffiekoeken die ’s ochtends (vroeg!) moet gehaald worden. Dan vertrekken we met de voltallige klas naar Oostende! Daar houden we een bezinning en staan er enkele activiteiten op het programma. Hopelijk zijn de weergoden ons een beetje gunstig gezind Genoeg geklaagd & gezaagd; tijd voor actie! Ik moet nog even de stad in achter enkele kleinigheden en vanavond is ‘t Fondue-Avond.
O! Er schiet me iets te binnen! Dit is gewoon de laatste week school voor de herfstvakantie! Jeeeej - Alles rondom mij gaat plots héél roze kleuren

Kuss,
Katiia
x

Hy Allemaal!

Deze week stond alle in het teken van ‘multi’ - Vooral multifunctioneel (!) maar ook multicultureel. (Ik krijg er nu al genoeg van, van “het” woord!) Het is “multi”cultiweek op onze school en voor ons, vierdejaars, staat alles in het teken van India. Maandag zagen we de 4 uur (!!) durende film ‘Gandhi’. Dinsdagvoormiddag kregen we een kleine initiatie ‘Inische muziekstijlen’ en woensdagvoormiddag stonden alle 4 de lesuren in het teken van India. 3 interessante personen kwamen spreken (maar eigenlijk allemaal over hetzelfde) en het laatste uur was ontspannen; yoga. (Alles ontspande behalve onze lachspieren) En vandaag, donderdagvoormiddag, werkten we in groepjes van 4 aan een powerpointpresentatie over ‘De Ganges’. India, ik heb het wel gehad. Interessant land maar heel verschillend van onze cultuur.
Ik heb ook net de ‘coopertest’ achter de rug en nog heel wat huiswerk voor de boeg.
Genoeg over school. Het bepaald al alle dagen m’n jonge leven maar er is nog zovéél daarbuiten

Film bevoorbeeld! Vandaag heb ik in de krant de eerst reclameaffiche van ‘Vermist‘ aangetroffen tot mijn grote vreugde. Ik ben al ettelijke maanden (bijna een jaar!) bezig met dit grootse, nieuwe filmproject en nu komt de release wel héél dichtbij! Op woensdag 31 oktober 2007 komt deze film in de zalen! Ik ben figurant en nu al; hevige fan. Meer horen jullie zeker en vast, rond eind oktober.

En dan is er ook nog te vermelden dat mijn eerste nieuwjaarsgeschenk is aangekomen!
Mijn Supertante trakteert mij op een mega-concert van “Clouseau”!
Supertante; bedankt! Ik kijk er al vol vonken & vuur naar uit!

Héle Dikke Kus,
Katiia
x

PS: Nu ga ik boontjes eten. We hebben boontjes genoeg om een familie van 7 mensen een hele week lang boontjes te laten eten. Supertante, bedankt voor de boontjes. PSS: De vriend van Supertante, die voor de boontjes gezorgd heeft, krijgt nu een nieuwe bijnaam. Rarara…

En ik heb het overleeft zonder kleerscheuren of gebroken ledematen! Het was een zalig weekend Toffe sfeer, leuke activiteiten en veel vrienschap. Vrijdagavond arriveerden we rond half negen in het Jeugdhuis. Na de verdeling van de bedden werden we beneden nog getrakteerd op hot-dogs. Er werd een leuke avondactiviteit voorzien; we werden verdeeld in ploegjes. (Zonder “bendevorming” We werden ingedeeld zodat er mensen van alle leeftijden bij elkaar zaten. Zo leerden we mekaar wat beter kennen.) Er waren verschillende proeven die iedere ploeg apart moest afleggen. Ik was de oudste in mijn groep maar daarom niet de minst-actieve! Ik telde zogezegd voor ‘2 klein mannen’. Tijdens de eerste proef moest iemand van de ploeg ‘tekenen’ wat er op een kaartje stond en de overige moesten raden. Een soort ‘pictionary’. De tweede proef bestond uit het aan elkaar schakelen van Domino-steentjes maar het moest eindigen! Een breinbreker… Daarna mochten we ‘proeven’. Geblinddoekt. Ik kreeg paprika mét choco voorgeschoteld, hagelslag en kappertjes. Nee, lekker was het niet maar ik wist ze alledrie te ontrafelen. Daarna mochten we “uitbeelden” wat er op de kaartjes stond. Ook dat was een succes. En zo waren er nog enkele opdrachten. Rond 2 uur keerde de rust terug in het huisje.
Dat 5 uur slaap te weinig was merkten we later. Na een heerlijk ontbijt vertrokken we vol verwachtingen naar Snow Valley in Peer. Na zo’n 10 minuutjes rijden arriveerden we op de parking. Na een hele ceremonie om de juiste skibotten, latten en dergelijke te vinden én aan te krijgen stortten we ons op de piste. Eerst wat gewenning op de kleine piste en dan met een irritante lift naar boven. Het was -2°C en toch wat kouder dan verwacht maar dat kon de pret niet bederven. Rond 12 uur, na 2 uur op de latten zonder één enkele val ( En dat is heel wat voor mij! ), keerden we terug naar het huisje. In de namiddag, rond half 2 reden we richting Center Parcs om ons in subtropische sferen te begeven. Ook dat was slechts een kwartiertje rijden. Ook daar was er veel plezier en werd er veel gelachen. Rond kwart voor 5 verlieten we het zwembad om de laatste avond in het jeugdhuis te beleven. Na een vol bord zelfbereide spaghetti werd de eetzaal ingericht als decor voor het Swingpaleis! Ook nu werden er ploegjes gemaakt en werd er veel gelachen. De stop de band ronde, de kazoo-ronde die werd vervangen door de ‘fluitjesronde’ en enkele vertaalde songteksten die we moesten thuisbrengen. Er waren nog enkele obstakels te overwinnen maar tevergeefs, mijn ploegje eindigde op de laatste plaats. Wat niét wil zeggen dat we ons niet hebben geamuseerd, integendeel! Er werd nog lang gefuift en gezongen want de volgende ochtend mochten wij uitslapen! Zondagochtend werd er een groepsfoto genomen, allemaal in een blauwe t-shirt die we kregen van de organisatie. Zo werd een fantastisch weekend afgesloten!
De spierpijn herinnert mij nog aan het uurtje op de piste en enkele memorabele blauwe plekken zijn het gevolg van de wildwaterbaan. Mooie herinneringen aan een héél tof weekend

Love & Kisses,
Katiia

Ik vertrek deze avond, onmiddelijk na school, naar Limburg! Ik breng, samen met mijn ‘concertvriendin’ het weekend door in Peer. Zaterdag gaan we skiën in Snow Valley & zwemmen in Center Parcs! Het is eigenlijk een héél kort ‘kamp’.
Zie ons nu nog terug We gaan er een lap opgeven

Grtjs,
Avontuurlijke Katiia
(Voor de gelegenheid toch… )

Niet enkel vandaag maar ook zaterdag (en een beetje zondag) was ik ‘on the move’. Hoogtepunt van mijn verlengd weekend (jaja, vandaag géén school ) was zaterdagavond, het concert van Stan (Van Samang) & Roel (Vanderstukken) in de Oktoberhallen. Stan en Roel brachten een hele schare fans op de been maar de oktoberhallen waren slechts matig gevuld. Er was plaats te veel en we kregen de indruk op een ‘intiem privéconcert’ aanwezig te zijn. De sfeer was er niet minder om, integendeel. Eerst kwam Sarah ons opwarmen maar dat effect gleed met de minuut weg toen er een dik half uur tussen haar concert & ‘The Boys’ zaten. Lang hadden de twee sexsymbolen niet nodig om ons in beweging te krijgen want met gevoelige covers als ruige rocknummers wisten zij ons te bekoren. Niet allemaal even bekend maar daarom niet minder mooi. Het was een schitterende avond met vooral véél beweging (vooral van Stan) op het podium.
Zondag was het grootste deel van de winkels open hier in ‘the city’. En het was werkelijk speuren voor een plaatsje op de overvolle zonnige terrasjes. En vandaag hebben ik & mama ons interieur serieus veranderd! De living heeft een metamorfose ondergaan en alles ziet er weer ‘zo goed als’ nieuw uit
Deze namiddag breng ik opa nog eens een bezoekje, de laatste berichten zeggen dat hij het beter doet maar ik zal geruster zijn als ik het zelf zie. Thumbs up

Love & Kisses,
Katiia

Net thuis. Leuke dag. Lichte dag. Maar veel te doen.
Ik ben net thuis van de repetities voor het toneelstuk ‘Daens’. Ik leer veel bij en ik begin het echt plezant te vinden op de planken. Blijft wel dat er zoiets bestaat als ‘huiswerk’. Morgen een overhoring biologie over de biodiversiteit. (Ik ben al blij dat ik het woord zonder fouten kan schrijven) Ik hoop dat het lukt Ik heb vandaag niet de tijd gehad om stil te staan. Letterlijk & figuurlijk. Maar als je dan, enkele luttele seconden maar, in een lagere versnelling schakelt. Om het zo te zeggen, dan krijg je enkele rake klappen. En vraag ik me af waar ik mee bezig ben? Voor iedereen en alles goed doen, kan je niet. Perfect, is niemand. De wereld draait door en die van mij staat stil. Even maar. Gestopt met draaien. Stilgestaan en voortgegaan. Mensen zijn raar. Ik ook. Ik voel me raar. Maar ook dat gaat over. Alles is vergankelijk. Ook het leven. Geven en nemen? Dat hoor ik vaak. Zo is ook het leven Ik ga ophouden met filosofisch doen. Het gaat me niet, denk ik dan. Maar dan sta ik weer stil.
Morgen weer vrijdag en zaterdag mag ik naar het concert van Stan & Roel in de Oktoberhallen. Even m’n zinnen verzetten, ik kijk er naar uit! En nu slapen… Heel diep en zacht. Zoals een klein meisje in een sprookje. Ik leef in een Prookje. Een écht sProokje met een hoek af
Kusje,
Katiia

Alles is durven.
Da’s een mooie, hé? Hij komt uit ‘Ben X’. Ik vind hem waar. Jij mag ‘m niet waar vinden maar ik vind hem waar. ((Eigenlijk is dat ook een mooie zin. Duik je even mee? “Ik vind hem. Waar?” “Jij mag ‘m niet “waar” vinden. Of, jij mag ‘m “niet waar” vinden…))

We hadden weer eens bakken huiswerk. School = werken. En hard werken als je ‘t mij vraagt. Als ik goed werk haal ik voldoende voor alle vakken. Behalve één. Zelfs het laatste woord dat ik voor deze zin schreef is hét. Zelfs dat. Eén is wiskunde. Wiskunde is 1. Eén vak dat ik niet aankan. Het hekele punt in mijn curriculum. Het rode cijfer op m’n rapport. Het onderwerp dat ik ten allen tijde vermijd. En dan is er dat ene spreekwoord dat ik steeds herhaal; ‘De aanhouder wint’. Vandaag nog gehoord. We zullen het maar geloven zeker? Al is het maar omdat het hoop geeft. En aangezien dat hetgene is waar ik op leef…

Hoop. Hoop voor opa. Dat hij snel naar huis mag. Hij ligt in het ziekenhuis. Ik ben hem zondag gaan bezoeken. Het was een van de eerste keren, zoniet dé eerste keer (ik kan het me niet goed meer herinneren), dat ik zo direct geconfronteerd werd met het wrede dat een ziekenhuis met zich meedraagt. Vroeger, toen ik er enkel kwam om tantes die kindjes hadden gekregen te bezoeken, kwam ik er graag. Het rook er raar maar er werd gelachen. Als mensen onzeker zijn, beginnen ze te lachen.
Altijd.
En alle clichés zijn waar. Volledig. De clichés uit films waar een politie inspecteur een kamer inloopt en in het eerste bed een krijsende man aantreft die met zijn hese stem verkondigt dat hij zal sterven. De politie inspecteur uit de film liep er haastig voorbij. Ik ook. Ik was bang. Bang voor wat komen zou, bang voor wat ik zou gaan zien. En terecht. Terecht bang. Toen ik de kamer instapte had ik al spijt. Spijt dat ik die stap gezet had. Misschien had ik het liever niet gezien. Misschien. Ook dat cliché klopt. Ik dacht dat ik er nooit van zou schrikken, ze zijn er immers om mensen te helpen. En dat heb ik tot op de dag van vandaag altijd geloofd. Ze proberen geruisloos te zijn, maar vallen door de mand. Ze proberen zich klein te maken maar ze kunnen het niet. De machines die verraden dat zonder hun hulp er geen bed zou meer moeten staan. Maar ik moest. Mijn geweten zou het mij niet hebben vergeven, als ik thuisgebleven was. Ik heb het gezien. Alles. Ik heb het ook geroken, gehoord, gevoeld… Alles is durven. Weet je nog?

Kusje,
Katia
((Dit tekstje komt waarschijnlijk verward over. Het komt recht uit het hart. En ja, het is daar nogal warrig voor ‘t moment))