Hy!
Hmmm, heerlijk! De geur van bosbessen vult mijn kamer… Naast mij staat een heerlijke kop thee te dampen. Die thee smaakt 2x zo goed (mocht ik er mijn tong niet aan verbrand hebben, jaaa… Maar ook;) als je weet dat hij eerlijk geteelt is. Ik heb het gedaan. Gelukkig. Ik ben naar de Oxfam wereldwinkel in de buurt gefietst. Hier in ‘t stad, tijdens het spitsuur; technisch gezien: Pure zelfmoord! Maar dat bleek mee te vallen. Tot mijn grote verbazing stond alle verkeer stil. Eerst begreep ik niet goed waarom tot ik de Molenstraat beneden kwam gedenderd. De brug stond open. Voor de fietser & voetgangers is er nog een aparte brug voorzien waar ik dan maar naar uitweek. Na even goed speuren vond ik de kleine ingang van de wereldwinkel. Niet in het minst wat ik er mij van voorstelde, maar ze hadden alles wat ik nodig had. Biologisch fruitsap, cashewnootjes, ‘eerlijke’ chocolade (ik heb mij ingehouden, ik heb maar één klein reepje mee om te proeven 
) & mijn bosbessenthee.
Eigenlijk geeft je dat een goed gevoel, ja. Ik ga zeker en vast terug! – Daarna, doorgefietst tot aan Delhaize want ik heb gisteren een belofte gedaan; ik ging koken. Tot half zes had ik nog steeds geen idee hoe mijn menu er zou uitzien. Eens je de gangen van de winkel begint te ontdekken kwam de inspiratie vanzelf. Het zijn wokgroeten met pasta & pikante tofu-reepjes geworden! Zaliig, eindelijk eens zélf vegetarisch koken. Tot mijn grote verbazing & geluk viel het ook bij ons mama in de smaak! Hoera! 
Voor herhaling vatbaar dus =)
Goh, toen ik aan de ingang van “den delhaize” stond schoot me iets te binnen. Er kwam in me op; ‘hier moet ik iets over schrijven in m’n blog’ > Over alle drukbezette mannen en vrouwen. In maatpak of tailleur met de gsm of boodschappenlijst in de hand, klaar om zichzelf voorbij te spurten terwijl ze de winkelrekken voorbijzoeven. Ik ben een paar rare individuen gepasseerd, da’s een feit. Eigenlijk ga ik niet graag alleen naar de winkel; iedereen kijkt naar iedereen & subtiel ook in het karretje. Zo geniepig, bijna alsof het strafbaar is… Blijkbaar zit er toch nog een verlegen kantje aan me. Maarja, het heeft z’n charmes om op je fiets naar de winkel, zelf voor je eten te zorgen. Pas op, ons mama doet dat normaalgezien iedere dag met veel plezier maar zij mag ook eens uitrusten enn “verwend worden”. & Ik moet nog véél leren 
Rustige schooldag vandaag. Tot net voor het laatste lesuur hebben we veel plezier gemaakt ja, maar toen keerde de stemming zich lichtjes om. Reden? -Rapport. Gohja, dat van mij is niet goed maar ik had het erger verwacht. Het valt best mee eigenlijk. Het kan moeilijk altijd super zijn… In vergelijking met de vorige keer is het een serieuze domper maar al bij al…
Ik leg mij alvast toe op de examens.
Zo, ik ben klaar voor morgen een nieuwe ‘gezonde’ start te nemen!
x
Katiia
