Covalente bindingen & oxidatiegetallen. Dat is wat ik nu in m’n koppie aan ‘t steken ben. Pure chemie in de meest saaie betekenis van het woord. En néé, het lukt niet echt. (Om niet te zeggen; NIET!)
Ik zou bijna vergeten hallo te zeggen tegen mijn geliefde blogvriendjes, of zoals mijn papa het graag hoort; “Dag vrienden van de poëzie!” (Annekdote: Dit is niet waar! Papa kan die arme Wim Helsen niet horen of zien… Arme Wim 
)
Mijn oogjes gaan open, langzaam. Heel langzaam maar ik begin te zien dat ik niet goed meer bezig ben.
Ochot, dat ‘ne puber’ van 15 zoiéts zegt?! Maar ik denk toch dat het zo is. Zowel mentaal als fysiek. Alhoewel dat het wat dat mentale betreft nog meevalt. Hoe moet ik dat nu zeggen? -Ik ben mij aan het herpakken op school. Niet dat het ooit dramatisch is geweest maar toch, het gaat terug beter vind ik. Ik heb het een tijdje moeilijk gehad om mij aan het studeren te zetten en dat lukt opnieuw. Nog niet als in het begin maar het is iets. En fysiek… Tjah, ik zal maar open kaart spelen, ik voél dat mijn lichaam tegensputtert. Bij alles wat ik in mijn mond steek. Overigens veel te veel! Ik heb het er gisteren nog overgehad; chocolade-aanvallen & aanhoudende dorst. Eigenlijk moet ik toegeven dat ik weinig (geen?) respect heb voor mijn lichaam… Om het bijna mijmerend te zeggen; het is hele dagen, al 15 jaar lang, in de weer voor mij en ik steek het vol overbodige (soms “giftige”) stoffen & geef het niet de beweging die het nodig heeft. Als ik daarover begin na te denken voel ik me diep schuldig… (Oké, ik ben er een beetje aan het overgaan maar de dag van vandaag kan je geen tijdschrift meer openslaan zonder hele pagina’s over afslanken en het belang van gezonde voeding ingelepelt te krijgen)
Dé oplossing; gezond eten? Ik denk het wel, andere aspect van de zaak is dat het makkelijker gezegd dan gedaan is.
En volgens mij ligt dat aan ‘de sleur’, de ‘gewoontes’ in mijn leven. Na school stop ik snel iets in mijn mond en blader ik eens door de krant. Waarom? Omdat het een gewoonte is. Niet omdat ik dan honger heb ofzo… En dat is dom! Een gegeerd spreekwoord zegt trouwens dat routine dodelijk is voor creativiteit. Ongelijk kan ik het niet geven!
Ja? Zal ik dan maar? Slopen & opnieuw beginnen (Hoor mij bezig! 
Maar ik ga door, hoe dom het ook mag klinken, het is belangrijk want het gaat hier over mijn lichaam en ik moet er nog een aantal jaar mee door 
) – Geen gewoontes meer, neem de dag zoals hij komt. Nieuw initiatief voor morgen; IK ga eens koken. Op mijn manier. Da’s ook een oplossing om de eetgewoontes thuis naar mijn hand te zetten Nuja, niemand dwingt mij om iets op te eten en dat ben ik ook gaan zien. IK ben het die alle rommel in m’n mond steekt. Dus kan ik ook best wel zelf eens iets klaarmaken. Wie weet valt ons gezin wel voor de charmes van het biologische eten? (Wat ik ten zeerste betwijfel, maar het is het proberen waard )
Wat kan ik eens klaarmaken? Even “de boekskes” doorbladeren, daar staat altijd wel iets in over ‘gezonde voeding’.
In de ‘Nina’ van dit weekend staat zelf advies van gezondheids-goeroe Sonja Kimpen zelf. Maar ‘t zijn vooral slaatjes die ze promoten… Leuk voor op een zomeravond maar nu moet ik iets vinden waarmee ik kan uitpakken
(Ohja, leuk detail; Mijn Supertante heeft een nieuwe keuken laten plaatsen en ik heb beloofd om daar mijn kookkunsten (??) eens te gaan promoten Eerst mijn receptjes thuis eens proberen 
)
Dus, het plan is; morgen gaat Katiia naar de wereldwinkel achter ‘gezond’ eten. (Ook handig tijdens de examenperiode! Gezond eten geeft energie naar ‘t schijnt. Ik zal eens laten weten of ‘t klopt )
Nu nog even op zoek naar een recept en dan hou ik jullie op de hoogte
Ohja, nog even zeggen dat ik wel graag kook hoor. En eigenlijk is dat voor mij iets typisch voor in de lente/zomer én in de examerperiode. Ik had dat vorig jaar ook herinner ik mij. Tijdens ‘t koken kan ik mij ontspannen & mijn gedachten volledig verzetten
Zo, Katiia Goes Healthy ! Mijn missie is er, nu nog tot een goed einde brengen!
Love & Passion,
Katiia
Wacht als ik later groot en sterk ben 
